Wschodnia granica Polski - dzień III

Czwartek, 4 czerwca 2015 · dodano: 19.07.2015 | Komentarze 1

Nie udało nam się zwiedzić Białowieży. Rano zjedliśmy śniadanie i ruszyliśmy bez zwłoki w stronę Hajnówki. Droga od Białowieży do Hajnówki jest przeurocza. Nasz peleton raźnie pedałował i humory nam dopisywały. W Hajnówce zatrzymaliśmy się na chwilę, gdyż musiałem dopełnić rodzinnych obowiązków - obdzwoniłem rodzinkę mojej żony, której ojciec pochodził właśnie z Hajnówki. Odpuściliśmy odwiedziny, bo znając ich gościnność musielibyśmy zostać do niedzieli. Wyjechaliśmy z Hajnówki i pomknęliśmy w stronę Kleszczeli. Pomknęliśmy to dobre słowo - od Hajnówki do Kleszczeli prowadzi asfaltowa ścieżka rowerowa biegnąca wzdłuż drogi. Akurat na tym odcinku nie ma żadnych atrakcji, więc fajnie, że mogliśmy poprawić trochę średnią prędkość.
Tym razem pamiętaliśmy, że ciężko w tych stronach o posiłek, więc gdy tylko trafiliśmy na restaurację, zamówiliśmy obiadek. Nie wszyscy byli zachwyceni - coś pomidorowa nie była sztandarową potrawą szefa tamtejszej kuchni. Natomiast ja nie lubię narzekać na posiłki, ogórkowa i mielony zniknęły w oka mgnieniu z talerza.
Tego dnia jechało się super. W końcu byliśmy w pełnym składzie, kilometry mijały sprawnie. Kierowaliśmy się w stronę Świętej Góry Grabarki. Okazało się, że nasza wyprawa stała się medialna. W lokalnym radiu ostrzegano kierowców przed grupą rowerzystów, która przemyka przez tamtejsze okolice. Ponoć nie byliśmy widoczni mknąc po raz ocienionym, raz zalanym słońcem lesie. Komunikat okazał się skuteczny - żaden z kierowców nie wjechał w nasz peleton.
I oczom ich ukazał się las... las krzyży... W końcu udało mi się zobaczyć ten plener, którego szukał bohater komedii "Nic śmiesznego". Święta Góra w okolicach Grabarki pełni wśród prawosławnych podobną rolę, co wśród katolików Jasna Góra. Jest to miejsce uświęcone cudem ochrony przed zarazą - cel licznych pielgrzymek. Na wzgórzu, na które wchodzi się dość stromymi, ale niezbyt długimi schodami, znajduje się odrestaurowana cerkiew, wokół której pielgrzymi poustawiali przyniesione jako wota krzyże. Krzyży jest tysiące. Stoją w porastającym dookoła cerkwi lesie i robią naprawdę duże wrażenie. Na szczycie wzgórza jest też monaster (czyli klasztor) żeński.
Ze Świętej Góry pomknęliśmy raźno w ostatni fragment odcinka trasy - w stronę przeprawy promowej przez Bug. Udało nam się wydzwonić obsługę promu i mimo, że było już po godzinach, za przysłowiowe "piwo" panowie przewieźli naszą ekipę przez rzekę. Za rzeką czekało nas jeszcze kilka kilometrów jazdy - nocleg mieliśmy w miejscowości Stare Buczyce.
Miejsce to polecę z czystym sumieniem każdemu. Przygotowane przytulne pokoiki i zorganizowana w starej stodole "klubo-dyskoteko-kino-kuchnia". Do tego przemiły gospodarz, który sam zaproponował, że podwiezie nas do Janowa Podlaskiego po wieczorne zakupy. Miejsce to polecamy nie tylko rowerzystom!
Korzystając z możliwości spędzenia wspólnie czasu, siedzieliśmy do późnej nocy przy muzyce, dzieląc się wrażeniami z poprzednich dni i snując plany na kolejne. Mnie udało się jeszcze zmienić oponę, więc zasypiałem ze świadomością, że następnego dnia nie będę miał już żadnego powodu do stresów. Faktycznie - rower przejechał całą wyprawę bez awarii.

Wschodnia granica Polski - dzień II

Środa, 3 czerwca 2015 · dodano: 10.07.2015 | Komentarze 1

Poranek powitał nas słońcem. Po wczorajszej jeździe w upale wróżyło to kolejny ciężki etap, ale kto by się tam przejmował na początku wyprawy. Pyszne śniadanko dało nam energię potrzebną na spakowanie rzeczy i start. Jeszcze raz wychwalę gospodarza, który widząc moją troskę spowodowaną podniszczoną oponą zaproponował podarowanie mi swojej. Nie przyjąłem podarunku, bo postanowiłem kupić nową oponę w Sokółce. Wprawdzie w tamtejszym sklepie nie było za bogatego wyboru, ale zakupiłem oponę, której przewozem obarczyłem Jacka - jego przyczepka powoli zaczynała przypominać wypakowaną po brzegi naczepę tira. Udało mi się jeszcze wypłacić trochę grosza, dopompować koła i... musiałem gonić ekipę, która zdążyła już się sporo oddalić. Tym razem etap miał się zakończyć w Hajnówce. Najpierw jednak w kierunku Bohoników - wioski zamieszkiwanej niegdyś przez mniejszość tatarską - gdzie można zwiedzić muzułmański meczet. Po meczecie oprowadził nas tamtejszy mułła i opowiedział o historii tego miejsca i różnicach w obrządkach muzułmańskim i chrześcijańskich. Z tego co mówił, w Bohonikach żyją już tylko 4 islamskie rodziny, ale ze świątyni korzystają wierni z dość odległych terenów, a świątynię odwiedzają także wyznawcy z całej Europy. Mułła wspomniał, byśmy koniecznie zobaczyli umiejscowiony trochę dalej w wiosce mizar (cmentarz muzułmański). Cmentarz był ogrodzony i zamknięty, zza ogrodzenia widać było kilka nagrobnych kamieni i tyle... Pojechaliśmy dalej w stronę Krynek.
W trakcie jazdy często nasza ekipa dzieliła się na mniejsze grupki i co jakiś czas doganialiśmy się na postojach. Od Krynek przez Kruszyniany wiódł jeden z cięższych etapów tegorocznej wyprawy. Szutrowo-piaskowa droga z długimi podjazdami, czasami ostrymi, konsekwentnie prowadząca nas w stronę granicy, naprawdę dała nam w kość.
W trasie dotarła do nas przykra wiadomość. Okazało się, że pociąg którym jechała Abovo z Częstochowy do Warszawy miał opóźnienie i mimo jej próśb załoga InterCity nie dogadała się z regionalnym przewoźnikiem. Pociąg do Hajnówki, na który miała się przesiąść w Warszawie, odjechał. Próbowaliśmy jej jakoś pomóc szukając przewozu przez "blabla-car" itp. Niestety - przewiezienie roweru z Warszawy do Białowieży naprawdę stanowiło duży problem, a kolejny pociąg jechał dopiero rano. Na szczęście - gdzie diabeł nie może, tam babę pośle: Agnieszka rozesłała wici po swoich znajomych i zorganizowała sobie przewóz do Białowieży. Pozostało nam dotrzeć na miejsce noclegu i cierpliwie na nią czekać.
Za Janowem wjechaliśmy w ostatni fragment etapu - szutrową drogę prowadzącą przez las niemal do samej Białowieży. Droga mimo, że szutrowa, była oznakowana niczym "krajówka". Na skrzyżowaniach znaki informujące o pierwszeństwie itp.
Ostatni odcinek jechaliśmy bez ociągania - zrobiło się późno. Peleton się podzielił tak, że Waldek czekał na mnie na miejscu chyba ze 20 minut.
Gdy wjeżdżaliśmy do Białowieży, był już zmrok.
Udało nam się odnaleźć miejsce noclegowe - pensjonat "Unikat". Akurat tym noclegiem nie byliśmy zachwyceni. Warunki do spania spoko, ale właściciel zachowywał się niczym niezadowolony ze wszystkiego sąsiad. Za przygotowanie ogniska (trzy pieńki drzewa położone w wyznaczonym miejscu) policzył nam jak za nocleg jednej osoby. Mimo to zapłaciliśmy bez ociągania, bo tego wieczoru miała dojechać do nas Agnieszka, a chcieliśmy ją powitać ciepłym posiłkiem.
Wieczór był przemiły. Zjedliśmy kiełbaski z ogniska, popiliśmy piwkiem i doczekaliśmy się na Agnieszkę. Przyjechała po północy i dołączyła do kręgu. Niestety - nasz gospodarz źle znosił, że przyjechaliśmy na nocleg i nie śpimy. Przyszedł w którymś momencie i rozgonił towarzystwo sugerując, że inni goście chcą spać. Chyba chodziło o Waldka, który poszedł wcześniej do pokoju, bo poza nami w "Unikacie" było raczej pusto. Nic to - poszliśmy grzecznie do łóżek, bo faktycznie miniony dzień był bardzo męczący, a dla Agnieszki także stresujący. Od Białowieży mieliśmy dalej jechać już w komplecie.

Wschodnia granica Polski - dzień I

Wtorek, 2 czerwca 2015 · dodano: 22.06.2015 | Komentarze 2

W końcu nadszedł ten dzień oczekiwany od zeszłego roku, kiedy to w Augustowie zakończyliśmy kolejny etap naszej Wyprawy Dookoła Polski. Podczas rozmów z Waldkiem na temat tegorocznej wyprawy, długo zastanawialiśmy się jak zorganizować wyjazd tak, aby nie trzeba było zabierać ze sobą samochodu. W końcu projekt powstał - startujemy z Ełku i dojeżdżamy do Zamościa. Trasę podzieliliśmy na 5 ponad stukilometrowych etapów. Już w drodze kazało się, że tym razem zbyt optymistycznie podeszliśmy do prognozowanej prędkości jazdy i wyszło na to, że po całym dniu pedałowania dojeżdżaliśmy na kwaterki po godzinie nawet po godz. 21.00. Ale po kolei...
Od razu akces udziału zgłosiła Abovo (Agnieszka), Gagar (Maciek) i Robert, który towarzyszył nam w zeszłym roku. Na ogłoszenie na forum zareagowali: Voit (Wojtek) i banita33 (Jacek). A mnie udało się do ekipy dokooptować Michała, który miał z nami jechać już w zeszłym roku, ale praca pokrzyżowała jego plany.
Na dworcu w Częstochowie spotkaliśmy się w składzie: ja, Waldek, Michał, Wojtek, Maciek, Robert i.... Agnieszka, która wprawdzie nie mogła z nami ruszyć, ale przyszła pomachać nam na "do widzenia" chusteczką. Jacka nie było na dworcu, bo dwa dni wcześniej wyjechał sobie rowerem z Częstochowy, by po 600 km pedałowania "zacząć" z nami wyprawę ;c).
Udało nam się jakoś dostać do pociągu i zająć jeden przedział. Radosna atmosfera w trakcie jazdy sprawiła, że ani się obejrzeliśmy, a już trzeba było się przesiadać w Tczewie. Wspomnę tylko o "Nocnej Kolejowej Akademii Ukulele" - studentów i mimowolnych słuchaczy serdecznie pozdrawiam, a współpasażerom i obsłudze pociągu dziękujemy za wyrozumiałość!
Radosna atmosfera natomiast nie sprzyjała odpoczynkowi, więc byliśmy... wybitnie zmęczeni. Stąd pomysł, by pociągiem z Tczewa przejechać przez Ełk i wysiąść na kolejnej stacji - co skróciłoby o połowę konieczny do pokonania dystans. Było to uzasadnione o tyle, że tego dnia pedałowanie mieliśmy zacząć po 13.00, a przed nami ponad 100 km. Projekt został rzucony pod głosowanie, w wyniku którego zatelefonowaliśmy do Jacka, który miał się z nami spotkać w Ełku. O dziwo! o 6 godzinie odebrał telefon, był już w trasie. Dla niego zmiana miała znaczenie raczej "krajobrazowe". Bez względu na wariant i tak miał tego dnia do przejechania ponad 150 km.
Gdy atmosfera się trochę uspokoiła, podróż z Tczewa dawała szansę na chwilę drzemki. Koło 11.00 zacząłem się niespokojnie wiercić na swoim miejscu. Żal mi było przerywać formułę wyprawy - start z miejsca zakończenia poprzedniego etapu. Zagadnąłem Waldka - chyba miał ten sam dylemat. W końcu zapadło - ja z Waldkiem, Michałem i Robertem wysiadamy w Ełku, by jechać pierwotnie wytyczonym szlakiem - Wojtek z Maćkiem jadą jeden przystanek dalej, spotykają się z Jackiem (który mógł być ofiarą naszego niezdecydowania) i ponieważ na pewno będą pod Sokółką przed nami, przygotują nocleg.
Wysiedliśmy na dworcu w Ełku we czterech i... w drogę!
Wyjazd z Ełku raźnym tempem, w pogodnych nastrojach. Pogodne nastroje mogła nam zepsuć jedynie pogoda. Żar lał się z nieba taki, że zaraz trzeba było posmarować nosy kremem i co rusz uzupełniać płyny.
Pierwszy odcinek bez przygód, szosa ładna, jedynie ten upał... zrobiliśmy sobie krótki postój nad jeziorem w okolicy miejscowości Woźnawieś.
W okolicy Karczewa przydarzył nam się błąd nawigacyjny, który wydłużył ten etap o kilka kilometrów. Planując dzienne etapy sprawdzaliśmy na mapie przez jakie miejsca chcemy przejechać i wbijaliśmy kolejne punkty orientacyjne w Garminka. Zwykle jednak mamy ze sobą mapę, na której da się z dalszej perspektywy ocenić nasz plan. Tym razem mapa pojechała z Wojtkiem pociągiem. Idąc po punktach, przeskakiwałem co trzy-cztery i szło bez problemu. W okolicy Karczewa jednak ominąłem miejscowość Orzechówka, wpisałem kolejne Tajenko - przez co nawigacja wpychała nas w leśne bezdroża. Gdybyśmy pojechali przez Orzechówkę - droga była przejezdna. Gdy pokierowani przez życzliwych mieszkańców zaczęliśmy objeżdżać jezioro Tajno od północy, okazało się, że zupełnie niepotrzebnie pchamy się do Tajenka, bo wracamy się zamiast nawigować na kolejny punkt będący po trasie. Wniosek - nawigacja jest ok, ale na wyprawie rowerowej mapa to podstawa ;c).
Dodatkowe kilometry nie popsuły nam nastrojów. Gnaliśmy dalej. Jedynym problemem stawał się brak posiłku. Jadąc przez małe miejscowości naprawdę nie było nigdzie miejsca, by zjeść ciepły posiłek. Sklepy też rozrzucone były bardzo rzadko. Zbliżając się do DK 8 mieliśmy nadzieję, że znajdziemy jakiś bar. Niestety - nie było żadnego, a jazda "krajówką" była nie do przyjęcia. Ruch był tak duży, że od razu zjechaliśmy na boczne ścieżki. W miejscowości Domuraty miałem pierwszy (i jedyny) pit-stop. Na wybrukowanej otoczakami drodze strzeliła mi tylna dętka. Ale to nie była wina ani dętki, ani otoczaków. Po prostu mój wrodzony optymizm sprawił, że przed wyprawą nie wymieniłem tylnej opony. Widziałem, że jest "łysa" i obiecałem sobie wymienić ją po wyprawie. Gdy odkręciłem koło dotarł do mnie rozmiar beztroski, jaką się wykazałem. Opona nie nadawała się do niczego, na sporych płaszczyznach widać było wysuwający się spod gumy oplot - dziw, że tyle wytrzymała. Zmieniłem dętkę, powziąłem mocne postanowienie zakupu opony przy pierwszej okazji i ruszyliśmy dalej. Mimo zmęczenia, w miarę, jak zapadał zmierzch, jechało się coraz raźniej.
Najbardziej tego dnia dał nam w kość upał i głód. Ten dzień nie obfitował w zwiedzanie. Gnaliśmy, żeby przed nocą dojechać pod Sokółkę. Jadąc trasą pomiędzy Ełkiem a Sokółką warto wziąć pod uwagę, że na trasie nie ma lokali gastronomicznych - chcąc coś zjeść, trzeba korzystać z pierwszej nadarzającej się okazji. Wioski są rozrzucone na znacznych odległościach, nie w każdej jest sklep.
Do wioski Kuryły k. Sokółki dojechaliśmy równo o 21.00. Przywitali nas Wojtek, Maciek i Jacek, którzy dojechali sporo przed nami i mieli możliwość rozgościć się w naszej nocnej bazie. A nocleg w Kuryłach - polecamy każdemu rowerzyście. Miejsce urokliwe, warunki lokalowe są naprawdę spoko. Po ognisku zapadliśmy w głęboki, zasłużony sen. Cudowny początek wspaniałej wyprawy.

Tymczasowe P.S.
Nareszcie udało mi się wziąć za pisanie. Zdjęcia zamieszczę, gdy tylko dobiorę się do aparatu. Wrzucam taki niedokończony opis, bo nie wiem, czy w tym tygodniu znajdę jeszcze chwilę, by zasiąść przy komputerze, a obiecałem wielu osobom, że wyprawę opiszę jak najszybciej. Zamieszczam też tutaj ślad GPS całej wyprawy.
Pokaż trasę GPS
Miał być w podsumowaniu, ale jestem cały czas w rozjazdach i nie wiem, czy do końca czerwca uda mi się dokończyć opis.

Urodzinowa wycieczka

Niedziela, 31 maja 2015 · dodano: 31.05.2015 | Komentarze 1

Pomysł na wycieczkę powstał podczas wczorajszej imprezy urodzinowej. Miał być Olsztyn - wyszła Blachownia. Wyjechałem naprzeciw Michałowi i Oli, a potem razem pojechaliśmy do Waldka i Wioli. Okazało się, że Waldek z Wiolą nie doczekali się i bez nas pojechali do Blachowni. Dlatego - w Blachowni tego dnia byli dwa razy. Spotkaliśmy się wszyscy przy torze kartingowym i już razem dotarliśmy nad zalew. Wracając, rozpaliliśmy u Waldka małe ognisko i zjedliśmy po kiełbasce. Jutro z Waldkiem i Michałem ruszamy na kolejny etap naszej Wyprawy dookoła Polski :cP.

Z MIchałem do Olsztyna

Wtorek, 26 maja 2015 · dodano: 29.05.2015 | Komentarze 0

Szybki wieczorny wypad z Michałem do Olsztyna. W jedną stronę "starą trasą", a z powrotem "przeciwpożarówką". Potem jeszcze posiedzieliśmy u niego i snuliśmy plany nadchodzącej Wyprawy.

Pawełki - tydzień za wcześnie

Niedziela, 24 maja 2015 · dodano: 29.05.2015 | Komentarze 1

Niedziela, poza II turą Wyborów przyniosła ze sobą okazję na rowerową przejażdżkę. Abovo dała znak, że wybiera się z Gagarem do Pawełek. Nie mogłem przepuścić takiej okazji. Umówiłem się z nimi w Blachowni i pojechaliśmy bocznymi drogami w kierunku rezerwatu przyrody.
Tym razem nie nacieszyliśmy oczu widokiem pięknie zakwitłych rododendronów - przyjechaliśmy z tydzień za wcześnie. Pojedyncze kwiaty nieśmiało wychylały się z pączków. Nie zrażeni, uwieńczyliśmy wycieczkę ogniskiem. Relacja z wycieczki wraz ze zdjęciami na blogu Abovo.
Chyba w tym roku nie będzie nam dane zobaczyć różaneczników w pełnym rozkwicie. Kolejny weekend to już ostatnie przygotowanie do naszej Rowerowej Wyprawy Dookoła Polski.

Weekend na rowerze

Sobota, 16 maja 2015 · dodano: 29.05.2015 | Komentarze 0

Tym razem muszę wrzucić dane z dwóch dni, bo nie zrestartowałem licznika. W każdym razie dwa dni na rowerze pod hasłem: "Gdzie ta moja Córa jeździ?". W sobotę do Poraja, jako ewentualne wsparcie przy rozpaleniu ogniska. W niedzielę do Olsztyna, gdzie po sobotniej wycieczce Laleczka zostawiła rower i skorzystałem z okazji, by jej towarzyszyć na powrocie.
W sumie - nie mam nic przeciwko jeżdżeniu jej śladami ;c)

Kraków

Niedziela, 10 maja 2015 · dodano: 20.05.2015 | Komentarze 1

I kolejny raz udało się dojechać do Krakowa.
Gdy forumowicze zdobywali w tym roku Kraków, nie miałem szans się przyłączyć. Dlatego, gdy tylko pojawiła się wizja, że mogę mieć wolną niedzielę, od razu rzuciłem hasło: Może do Krakowa? Prognozy pogody nie nastrajały optymistycznie, ale analizując je minuta po minucie dla każdego miejsca na planowanej trasie uznałem, że jest szansa jakoś wygrać z deszczem w ciuciubabkę.
Start ustaliłem na godz. 8.00 żeby każdy, kto się zdecyduje na wyjazd, miał szansę spełnić obywatelski obowiązek i zagłosować w I turze Wyborów Prezydenckich.
Obowiązek spełniłem, jednak gdy dojechałem na miejsce zbiórki okazało się, że jestem sam. Zwykle przy takiej okazji zbierało się nas kilkanaście osób. Siedziałem chwilę troszkę strapiony, gdy tu nagle... Jest! Abovo podjechała i pyta: A gdzie reszta? Ja: No i co robimy? Ona: Jak to co? Do Krakowa!
No i ruszyliśmy sobie we dwoje. Deszcz tylko straszył, zrobiło się naprawdę bardzo sympatycznie. Nie za zimno, nie za ciepło, słoneczko od czasu do czasu próbowało się wychylić zza chmur. Poraj - Myszków - Zawiercie - Ogrodzieniec. Jechało się super. Nawet podjazd za Ogrodzieńcem wydawał się tego dnia krótszy (za to zjazd z niego dłuższy). W doskonałych humorach dojechaliśmy do Rabsztyna, gdzie wciągnęliśmy porcję frytek i byliśmy gotowi do dalszej drogi.
Deszcz (na razie deszczyk) dopadł nas w Olkuszu przy osiedlu "niebieskich dachów". Najpierw delikatnie zasygnalizował, że ma się ochotę rozpadać, dlatego szybko uszczelniliśmy sakwy, narzuciliśmy kurteczki i w drogę. Nawet w deszczu jechało się dobrze, ale... Gdy zaczęło lać szczególnie mocno, zjeżdżaliśmy na moment schronić się przed ulewą, gdy delikatnie opad słabł, ruszaliśmy dalej. Ciężko było przewidzieć jak długo będzie padało i czekając na lepszą pogodę moglibyśmy nie dać sobie szansy zdążyć na pociąg. Dlatego jechaliśmy mimo deszczu, w sumie z pół godziny... Kurtki się zmoczyły i wyschły, włosy się zmoczyły i wyschły, buty/skarpety się zmoczyły i... mokre pozostały.
Krótka sesja fotograficzna pod zamkiem (tym razem przystrojonym rusztowaniami) i szybki zjazd Doliną Prądnika.
Gdy wjechaliśmy do Krakowa znowu zaczęło padać, więc pognaliśmy pod Wawel w stronę naszej ulubionej restauracji. Tam, niestety, impreza rodzinna - klientów nie obsługują.
Nie dopuściliśmy do tego, by nasze żołądki zasygnalizowały reszcie organizmu zmianę nastroju - pojechaliśmy w stronę Dworca. Musieliśmy zadowolić się zestawem z McDonalda, ale po całym dniu pedałowania smakował jak nigdy. Udało nam się jeszcze kupić w Lidlu skarpety - były wybawieniem, gdy weszliśmy do pociągu i mogliśmy zrzucić ze stóp mokre buty.
To był naprawdę udany wyjazd. Zwykle jadąc w dłuższą drogę organizm stara się czasem sygnalizować, że coś mu nie pasuje: a to buty za ciasne, a to kolano za słabo nasmarowane, a to śniadanie było niestrawne. Tym razem jechało się super - żadnych dolegliwości. Na zjeździe do Krakowa sunęliśmy naprawdę szybko i jedynymi mięśniami podatnymi na skurcze były mięśnie twarzy odpowiadające za uśmiechy.
Okazało się, że nawet w tak małym peletonie można w dobrym humorze przejechać kawał drogi :c)

Wieczorem

Czwartek, 7 maja 2015 · dodano: 20.05.2015 | Komentarze 0

Okazuje się, że po powrocie z pracy też jest szansa popedałować. Warunki: w miarę wczesny powrót, bezdeszczowa pogoda i... ktoś kto powie: weźże się rusz chłopie, bo gnuśniejesz!
Abovo wymyśliła pętlelkę - najpierw na Północ, potem Mstów - Górka Przeprośna i powrót do Częstochowy.
Ostatnio mało jeżdżę, a przed WYPRAWĄ warto zrobić jeszcze kilka kilometrów

Kwiecień na rowerze

Czwartek, 30 kwietnia 2015 · dodano: 02.05.2015 | Komentarze 0

W kwietniu - aż wstyd - przejechałem niecałe 100 km. Rozbijanie tego na wycieczki byłoby żenujące, więc pozwolę sobie na nagięcie regulaminu i upchnę kilometry w jednym, żałosnym wpisie ;c)