Olsztyn, Olsztyn i... jeszcze raz Olsztyn

Niedziela, 27 grudnia 2015 · dodano: 30.12.2015 | Komentarze 3

Coraz rzadziej ostatnio mam okazję wsiąść na rower. Dlatego też coraz rzadziej zaglądam na bikestats. Do noworocznych postanowień na pewno dorzucę to związane z rowerem. Może nie codziennie, ale przynajmniej raz w tygodniu dać nogom szansę pokręcić troszeczkę.
Póki co - mam nadzieję, że administrator mi wybaczy - dodam jednym wpisem 3 wypady do Olsztyna: 31 listopada (sprostuję - października), 5 grudnia i 27 grudnia (jak dobrze, że są ludzie, którzy potrafią mi przypomnieć daty). Jednym wpisem, bo grzech zajmować miejsce na serwerze trzema wyjazdami, więc skupię się na ostatnim - pożegnaniu rowerowego sezonu przez użytkowników Częstochowskiego Forum Rowerowego.
Zebrało się nas w sumie 17 osób, ruszyliśmy po 17.00 i po przejechaniu 17 km (hahahah) dojechaliśmy pod Zamek w Olsztynie. Tam mieszkańcom zorganizowaliśmy krótki pokaz "sztucznych ogni", po czym wjechaliśmy do "Leśnego" na herbatkę i kawę. Nie zabrakło nawet ciasta do kawy, o które zatroszczyły się Abovo i Aga. Ich poświęcenie było tym większe, że musiały odmówić sobie pedałowania i z bólem serc przyjechać do Olsztyna samochodem. Następnym razem na pewno już do tego nie dojdzie - nikomu nie będzie odebrana przyjemność jazdy w wesołej gromadzie.
Tak więc zakończony został sezon rowerowy 2015. To był naprawdę fajny rok. Choć na rowerze nie było mi dane spędzić tyle czasu, co w latach poprzednich, to i tak z uśmiechem będę wracał do wpisów z tegorocznych wycieczek i wypraw. Bardzo dziękuję wszystkim, których towarzystwo sprawiało, że tak mile wspominam każdą chwilę spędzoną w trasie (i na postoju).
Wszystkim życzę wszystkiego najlepszego w nadchodzącym Nowym 2016 Roku!

Kraków

Niedziela, 4 października 2015 · dodano: 13.10.2015 | Komentarze 2

W końcu się udało. We wrześniu próbowałem zdobyć Kraków, niestety - w zaplanowany weekend zwaliło się na mnie tyle spraw, że musiałem wszystko odwołać. Było mi tym bardziej głupio, że zdążyłem skrzyknąć na wyjazd ekipę z CFR, a sam nie pojechałem.
Tym razem prognozy były super i... pogodynki się nie pomyliły. Takiej pogody nie mogliśmy sobie wymarzyć. Na miejsce zbiórki dotarliśmy we czworo: Abovo, Gagar, Matiz17 i ja.
Pojechaliśmy jak zwykle, przez Myszków, Zawiercie, Ogrodzieniec, Klucze, Rabsztyn, Ojców i Dolinę Prądnika. Po wyjeździe z Doliny Prądnika Gagar pokazał nam nową, bardzo malowniczą wersję dojazdu do Krakowa. Szlak rowerowy, którym nas poprowadził chyba na stałe wejdzie w marszrutę wypraw do Grodu Kraka.
Tym razem odpuściliśmy obiad w Rabsztynie - zwykle traciliśmy tam ponad godzinę. Za to pozwoliliśmy sobie na krótki odpoczynek po wjechaniu na szczyt wzniesienia przed Kluczami.
Obiadek zjedliśmy w restauracji pod Wawelem - tym razem nie pokrzyżowała nam planów żadna zamknięta impreza.
W pociągu jechaliśmy tym razem ciszej niż zwykle, bo mojej ukulele okazało się nie tak do końca odporne na wilgoć, jak zapewniała ulotka - porozklejało się zupełnie :c(. Tak więc, w najbliższym czasie nie będę maltretował uszu towarzyszy wyprawy brząkaniem na gitarce ;c).
A niedziela była naprawdę super!

Rajd LGD "Zielony Wierzchołek Śląska"

Niedziela, 13 września 2015 · dodano: 02.10.2015 | Komentarze 0

Wstyd mi, że tak rzadko mam okazję zrobić tutaj wpis. Ostatnio czas zasuwa mi tak bardzo, że opis wycieczki robię po miesiącu. Tym bardziej mi głupio, gdy okazuje się, że przez ten miesiąc nie zrobiłem ani kilometra. Coś muszę z tym zrobić. Obiecuję sobie, że kolejny sezon będzie bardziej rowerowy. Wojtek się pewnie nie pogniewa, że zamiast próbując nadwyrężać pamięć, przekieruję ewentualnych czytelników na jego blog. To była naprawdę fajna rowerowa niedziela. Szkoda, że taki ich mało ostatnio :c).

Złoty Potok

Poniedziałek, 17 sierpnia 2015 · dodano: 17.08.2015 | Komentarze 0

Zostały mi trzy dni urlopu. Na rzucone na forum pytanie dotyczące planów rowerowych odpowiedział Maciek. Troszeczkę przeciągnąłem godzinę startu, ale w końcu udało nam się ruszyć. Przez Legionów, Srocko, Turów, Przymiłowice, Siedlec do Złotego Potoku. Tam chwila wytchnienia. Powrót przez Piasek i Olsztyn.
Muszę częściej siadać na rower - coraz ciężej się kręci ;c).

Mini Orbita 2015

Niedziela, 26 lipca 2015 · dodano: 28.07.2015 | Komentarze 3

Orbity organizowane przez Krzyśka weszły już chyba na stałe do kalendarza częstochowskich imprez rowerowych.Tym razem zmieniono trochę formułę. Wytyczono wokół Częstochowy koło o promieniu ok. 15 km. Start w Kamyku - jeden objazd to 98 km. Start o 19 w sobotę, koniec o 19 w niedzielę i... kto miał siłę i ochotę mógł się pokusić o przejechanie pętli choćby i 6 razy. Chyba nikt taki "ochotny" się nie znalazł, ale silni byli - kilka osób wykręciło ponad 500 km w 24 godziny. 
Ja już dwa lata temu postanowiłem sobie nic nie udowadniać ;c). Orbitę traktuję jako możliwość wspólnej przejażdżki w miłym gronie. Dlatego zadeklarowałem przejechanie 1,5 kółka - a i to mi tym razem nie wyszło. Czas gonił, bo...W domu czekała Ania - i tak za późno dotarłem biorąc pod uwagę okoliczności . Z okazji imienin wszystkim Aniom chciałem życzyć zdrowia i pogody ducha.
Tak więc wstałem po 4.00 rano, wyprowadziłem rowerek i pognałem pod M1. Tam czekali już: Abovo, Agazygzak, Gagar i Voit (który miał już za sobą jedno okrążenie przejechane sobotniego wieczoru). W radosnych humorach pojechaliśmy do Kamyka. Tam przygotowany był pit-stop  prawdziwego zdarzenia. Nie wiem komu należą się większe słowa uznania - Krzarze za zdolności organizatorskie, czy sponsorom za hojność. Było jedzenie, picie, punkt serwisowy i pewnie jeszcze wiele innych ułatwień, z których nie miałem możliwości skorzystać, gdyż na rowerku zamierzałem spędzić tylko kilka godzin.
W Kamyku przyłączył się do nas jeszcze Michaill i w 6 osób pojechaliśmy sobie: Kokawa, Mstów, Olsztyn. Tam krótka przerwa w Leśnym. Wiedziałem, że są miejsca, które wytyczając trasę takich imprez bezpieczniej byłoby omijać - zbyt duża pokusa, by zjechać i... zostać. Później Biskupice, Poraj, Rększowice. W Biskupicach odłączył od nas Michaill - musiał jechać do Zaborza, a w Rększowicach Voit z AgąZygzak - Aga planowała zrobić większy dystans a nasze tempo nie dawało nadziei na bicie życiowych rekordów ;c). Pogoda dopisała. Było rześko, nie za chłodno, jedynie wiatr wiejący z zachodu dawał w kość na odcinku od Poraja do Pająka. Później już lżej troszeczkę - Blachownia, Wręczyca, Kłobuck i wreszcie Kamyk. Tam dogoniliśmy Agę, która postanowiła spróbować zrobić jeszcze jedno kółko - ale Voit przyłączył się do naszej ekipy wracającej do Częstochowy.
W Kamyku zjedliśmy pyszny obiadek, podziękowaliśmy Krzarze za super organizację i wróciliśmy z uśmiechem na ustach do domków.
Okazuje się, że jeśli odpowiednio rano wstanie, to można wykręcić ponad 100 km przed obiadem.
To była fajna, rowerowa niedziela.

Z wiatrem w plecy

Sobota, 25 lipca 2015 · dodano: 29.07.2015 | Komentarze 0

Pogoda w sobotnie przedpołudnie była śliczna, więc nie trzeba było myśleć długo nad kierunkiem wycieczki. Gdzie wokół Częstochowy można skorzystać z kąpieli? Oczywiście w Pająku.
Udało mi się namówić na przejażdżkę Abovo. W Pająku udało się złapać oddech na plaży, nawet wszedłem do wody ze dwa razy.
Przegoniła nas stamtąd burzowa chmura, która pojawiła się nad lasem i raźno zmierzała w naszą stronę. Wsiedliśmy na rowery i zaczęliśmy wyścig z deszczem. Przez moment miałem wrażenie, że nie uda nam się uchronić przed zmoknięciem. Podniósł się porywisty wiatr, przed nami i za nami widać było tumany piachu wznoszące się wirując wraz z drobnymi gałęziami. Było trochę strach, że jakiś unoszony wiatrem przedmiot może strącić nas z roweru.
Natomiast sama jazda - poezja. Spojrzałem w którymś momencie na licznik - 35 km/h. Wiatr wiał centralnie w plecy i nasze rowery sunęły po jezdni, jakbyśmy mieli zamontowane silniki. Do Częstochowy dojechaliśmy błyskawicznie - jeszcze udało mi się przesmarować łańcuch przed niedzielną Orbitą.
Cały weekend zapowiada się rowerowo.

dwa razy do Olsztyna

Niedziela, 19 lipca 2015 · dodano: 28.07.2015 | Komentarze 0

Po miesiącu przerwy udało mi się w końcu wyciągnąć rower z piwnicy. Dobrze mi zrobiła wycieczka na Pogorię. Żeby nie dać tyłkowi odzwyczaić się od siodełka, jeżdżę chociaż do Olsztyna. Nie skasowałem licznika i zsumowały mi się dwa wypady. Mam nadzieję, że Administrator przymknie oko.

Pogoria

Niedziela, 12 lipca 2015 · dodano: 19.07.2015 | Komentarze 1

Przemo ogłosił na forum zaproszenie na wycieczkę nad wodę. W sobotę miałem imprezę, więc nie bardzo wierzyłem, że uda mi się zwlec z wyrka tak wcześnie, żeby zdążyć na miejsce zbiórki. Prawie by mi się udało. Prawie - gdyby nie to, że po powrocie z wyprawy rower wstawiłem do piwnicy i nie zajrzałem do niego ani raz. Okazało się, że hamulec jest zblokowany i nie da się jechać. Nie miałem czasu sprawdzać dokładnie co się stało. Zrzuciłem linkę przedniego hamulca i pognałem za ekipą, która czekała na mnie na skrzyżowaniu ul. Bohaterów Katynia z Jesienną. Na szczęście poczekali na mnie. Zebrała się nas wesoła gromadka i pojechaliśmy w stronę Wrzosowej, Poraja, Siewierza, a potem szlakiem biskupim.
Nad "Pogorię" dotarliśmy w doskonałych humorach. Po drodze kupiliśmy kiełbaski i karkówkę, a ja miałem w sakwie jednorazowy grill. Bardzo fajny patent, jeśli jest problem z rozpaleniem ogniska. Nad wodą spędziliśmy kilka godzin. Z zazdrością patrzyłem, jaki fajny zbiornik wodny mają mieszkańcy aglomeracji śląskiej. W okolicach Częstochowy wszędzie strach wejść do wody, a na Pogorii - woda czyściutka, ryby spod nóg uciekają i wszystko to pomimo dziesiątków motorówek i skuterów wodnych pomykających po całym zalewie.
Że tez w Poraju woda nie może tak wyglądać :c(.
Po popołudniu nad wodą, pojechaliśmy w stronę dworca PKP w Dąbrowie Górniczej. Większość z nas od początku planowała powrót pociągiem. Na "wesoły pociąg" nie dał się skusić tylko MrDry. Wrócił rowerem do Częstochowy.
Przeurocza niedzielna wycieczka.

Wzdłuż wschodniej granicy - dzień V

Sobota, 6 czerwca 2015 · dodano: 28.07.2015 | Komentarze 1

Ostatniego dnia naszej wyprawy poranek powitał nas słońcem. Zjedliśmy śniadanie, ostatnia fotka na kempingu i ruszyliśmy w trasę. Zaraz na starcie pozwoliliśmy sobie na krótką przerwę - zwiedziliśmy miejsce kaźni w Sobiborze. Po samym obozie niewiele pozostało, ale tablice z opisami i fotografiami dawały możliwość wyobrazić sobie klimat sprzed pół wieku. Po półgodzinnym spacerze wskoczyliśmy na rowery i w drogę - w stronę Zamościa.
Tego dnia znowu był upał. Teren zrobił się pofalowany, podjazdy stawały się coraz bardziej strome, a zjazdy coraz szybsze. W porze obiadowej dojechaliśmy do Chełma. Tutaj nasz peleton się podzielił - Michał z Maćkiem wzięli na siebie trudy związane z logistyką i ostatni odcinek drogi podjechali pociągiem, by przygotować nam miejsce do krótkiego wypoczynku w Zamościu.
Nasza pozostała szóstka nie ociągając się zaczęła pedałować w stronę Zamościa. To był bardzo trudny etap. Długie i strome podjazdy przeplatane szaleńczymi zjazdami. Na jednym z nich mój wypakowany do granic możliwości rower zbliżył się do  prędkości - może nie światła, ale - przynajmniej światełka.
Trudy tego dnia skłoniły nas do dyskusji na temat przyszłorocznej wyprawy. Im dalej na południe, odcinki oscylujące w okolicach 100 km dziennie stają się zbyt forsowne (a właściwie zbyt czasochłonne). Razem z Waldkiem zastanawialiśmy się ile powinien liczyć dzienny etap, gdybyśmy kontynuowali podróż na południe - a tam przed nami Bieszczady. Jeśli chciałoby się cokolwiek po drodze zwiedzić i dojechać na kwaterę przed nocą, wypadałoby skrócić etapy do 70 km. Przecież poza pedałowaniem chciałoby się też nacieszyć towarzystwem i urokami okolicy. Temat do dyskusji przy zimowych wieczorach z kieliszeczkami w dłoniach. 
A tymczasem udało nam się pokonać ostatnie górki i zjechać do Zamościa.
Zamość pamiętałem z czasów szkolnych - byłem tam na obozie sportowym. Rynek zapamiętałem jako jeden z piękniejszych w Polsce. Faktycznie - jest uroczy, ale niestety... W dniu naszego wieczornego wjazdu do Zamościa był tam jakiś festyn i wrażenie psuły średniej urody stragany. Natomiast z wielkim apetytem wciągnęliśmy kolację i wypiliśmy po zasłużonym piwku.
Chłopakom udało się zarezerwować nocleg w domkach niemal w centrum miasta. Nie mieliśmy za dużo czasu na sen - o 4 pobudka i trzeba było gonić na pociąg. Podróż powrotna do Częstochowy była spokojniejsza niż nasz przejazd do Ełku. Mieliśmy w nogach setki kilometrów (a Jacek to ponad 1000!) i dał o sobie znać niedobór snu. Nieocenione okazały się karimaty, które rozłożone pod rowerami dawały większy komfort, niż nowoczesne fotele wagonów InterCity.
Wczesnym popołudniem dojechaliśmy w końcu do Częstochowy i na dworcu na Stradomiu zrobiliśmy pożegnalną "foczkę".
Super wyprawa we wspaniałym towarzystwie. Już nie mogę się doczekać kolejnego etapu. No... chyba, że nasze zimowe dyskusje przy kieliszku wprowadzą jakieś zmiany w formule wyprawy ;c).
Agnieszko, Waldku, Michale, Maćku, Robercie, Wojtku, Jacku - do następnego razu!

Wschodnia granica - dzień IV

Piątek, 5 czerwca 2015 · dodano: 19.07.2015 | Komentarze 1

Powoli dociera do mnie, że lepiej opis wyprawy pisać "na gorąco", tuż po powrocie. Powoli zaciera się w pamięci chronologia trasy. Na pewno było ciepło, na pewno było fajnie. Na pewno w Janowie Podlaskim udało mi się dopompować koło po wymianie opony i wyciągnąć z bankomatu pieniądze. Po każdej tego typu przerwie trzeba było raźniej nacisnąć na pedała, żeby dogonić peleton, który spokojnym tempem, ale konsekwentnie jechał przed siebie. Czasami dzieliliśmy się na mniejsze grupki - w ten sposób Agnieszka i Jacek nie obejrzeli Cerkwi w Kodoniu - nawigacja podpowiedziała mi skrót i wyprzedziliśmy ściganą grupkę, która pojechała główna drogą. W ten sposób- oni obejrzeli cerkiew, a my - poczekaliśmy na nich kilka minut ciesząc się że tym razem nie jesteśmy na końcu. W ogóle podczas tej eskapady nie było szans za dużo pozwiedzać. Okazało się, że w terenie, jaki oferuje rowerzystom wschodnia Polska, rozsądniej byłoby podzielić trasę na krótsze odcinki - do 70 km dziennie. U nas każdy liczył ponad 100 km i dojeżdżając na miejsce noclegowe mimo, że dni są w czerwcu długie, kolację jedliśmy już po zmroku.
Tym razem nocleg mieliśmy ustalony w miejscowości Okuninka. Zupełnie inny klimat niż dotychczas. Poczuliśmy się niczym w nadmorskim "kurorcie". Długa ulica pełna lokali i dyskotek, tłum pijanej młodzieży i... jeden sklep. Całe szczęście jedzenie na kolacje kupiliśmy we Włodawie. Liczyliśmy, że na miejscu rozpalimy ognisko, lub uda nam się zorganizować grill. Kemping był... do przezycia. Domki z lat 70-ych i kuchenką i łazienką. Luksusy nam wszak niepotrzebne. Udało nam się zamknąć rowery w osobnym pomieszczeniu, więc nie musieliśmy tłoczyć się z nimi w kempingach. Po perypetiach związanych z organizacją węgla i grilla udało nam się w końcu zjeść kolację, unikając pokusy pójścia "w miasto". Pośpiewaliśmy trochę przy grillu i do łóżek. I dobrze, że poszliśmy spać. Gdybyśmy wiedzieli jak ciężki etap czeka nas ostatniego dnia, poszlibyśmy spać z godzinę wcześniej ;c).